eg tåler så vel

 

 

 

Eg tåler så vel mykje smerte for å nå ein topp.
Eg tåler så vel at dagar værte dårlege.
Eg tåler så vel at eg brytast ned.
Eg tåler så vel å bryte meg sjølv opp igjen.
Eg tåler så vel nedturar – fordi eg kjem meg opp igjen.
Eg tåler så vel kvardagen – for eg har lært meg til det.
Eg tåler så mykje – men eg tåler ikkje din kritikk.

 

Tankespinn  og i fokus er USYNLEG SJUK.

 

Det DU må tåle kvar dag, men som EG mistenkeleggjer fordi……..
Ja kvifor?

Du marmar og marmar om og om igjen om dette EG IKKJE SER.
Være seg fysisk eller psykisk.

Er det forbudt å mestre – være glad og positiv – når ein har diagnoser monge ikkje forstår noko av?

Tenkjer eg nokon gong på kor heldig EG er som slepp bruke mine krefter på ein sjukdom?
Tenkjer eg nokon gong på belastninga eg påførar eit menneske med mine mistankar og spekulasjonar?

Og i alle dagar – KVIFOR er EG så opptatt med det som feilar andre?
Kvifor er eg ikkje glad for at EG står der EG står, og slepp det eg ikkje veit noko om – og eigentleg IKKJE heller kan sjå?

Du seier det igjen; EG ANAR IKKJE kva det kostar av smerte og innsats- være seg å stå opp ein dag – gå turen – bestige den toppen – smile og le – være sosial – og for den som er litt i arbeide – å møte opp på arbeide.

Men for ein gevinst det er gong på gong – å mestre!

Ja eg tenkjer mitt; “hahaha eg såg deg i går då du sprang som berre det. Ikkje noko som feilar der nei.”

 

Kvifor i det heile tatt tenkjer eg slik?
Kvifor heller ikkje glede meg over kva kvar enkelt kan utrette?

Har EG så lite å bedrive tida mi med – at eg må engasjere meg i å snakke ned dei eg ikkje forstår….. som sliter utan at EG ser det?

Du trur ikkje det kan bli nok fokus på USYNLEG SJUK.

Og om EG ikkje forstår…… nei….. kan eg ikkje berre akseptere at vi alle er forskjellige?

Vær glad for det DU mestrar i kvardagen og bruk din energi på det!

Det er ei stor påkjenning for mange – dette å måtte forsvare seg – forklare kvifor ein ikkje jobbar – kvifor ein “berre” jobbar litt – kvifor ein er på behandlingsopphald – kvifor ein ikkje er sosial – kvifor ein ikkje gjer ditt og gjer datt.

Og når ein gjer alt det der – ja då er faktisk det også gale.
Unnar eg ikkje ein med ein usynleg sjukdom å leve?

Livet er ikkje berre åtte til fire – livet er heile døgnet.

Og ikkje alle klarar arbeidslivet lenger – men har nok med å takle kvardagen.
Livet er meir enn å gå til arbeidet.

Livet ER heile tida.

  Som sagt før; hundre prosent ansatt i eigen kropp.
Og EG forstår det ikkje uansett. Nei………….

men nøkkelen er vel å akseptere at slik er det.

 

 

 

 

#usynlegsjuk #revmatisme #fibromyalgi #me #nrf #mestring #diagnoser

8 kommentarer
    1. Hvem skal leve mitt liv hvis jeg bruker nesten all min tid på å være opptatt av hva andre burde? Sørgelig fort gjort å opptre som besserwisser og kritisere/dømme.En annen ting er at enkelte som har en del plager, fokuserer enormt mye på det, mens andre knapt nevner vondtene sine. Førstnevnte kategori har jeg sjøl tilhørt, men klarte omsider å snu på flisa (og fikk det mye bedre).

    2. det er trist att vi med usynlige sjukdommer må leve slik,jeg har jammen hørt mitt jeg også,heldigvis greioer mange av oss å lukke ørene for vi hvet selv hvordan vi har det,men det er mange som ikke takler att kritikken alle spørsmåla alle blikkene og for noen av dem kan det ende i mer sykdom,depresjon,innestutta og det som verre er,nei en skal ikke kritisere andre og spekulere i hverdagen demmers,en skal respektere ,og hels passe litt bedre på seg selv :=) skulle vært mer fokus på det å være usynlig syk på skolen,for jammen er vi mange som sliter

    3. Det er så vondt å lese, fordi jeg vet jo at det dessverre er sånn det er for veldig mange. Det er den diagnosen legene ikke stiller. Alt det som skjer i andre sine kropper. Der de infame følelser vokser frem gjennom mistanke, sjalusi og ondsinnet sladder. Den som må bære de tunge og skjulte lidelser, og som mestrer det. Som klarer å finne en livsform som fungerer om aller best for dem – de får denne byrden i tillegg. Og den kan de ikke gjøre noe med. Annet enn å prøve å bære over med, overse – ja gi faen i. Gode tanker og ønsker for hele livet ditt 🙂 Klem

    4. Ja, folk har mye å si likevel og mene om både det ene og det andre uansett hva man gjør eller tilstand.
      Kanskje vi må lære å ikke bry oss.
      Ingen er perpekt.

    Legg igjen en kommentar

    Takk for at du engasjerer deg i denne bloggen.
    Unngå personangrep og sjikane og prøv å holde en hyggelig tone selv om du skulle være uenig med noen.
    Husk at du er juridisk ansvarlig for alt du skriver på nett.

Siste innlegg