det er så mykje ein skulle gjort annerledes gjennom livet det er aldri for seint å byrja men… så er det fint å sjå at ein faktisk har fått forståelse for noko lærdom det ein kunne gjort betre har vorte forbetra på ein måte det er så mykje kanskje ikkje for deg men mange andre der erfaringane står i kø og ein tek dei med vidare delar litt ut av oppdagingane heilt til det siste livets lærdom på godt og vondt ein kan sjå det no, det ein ikkje absolutt ville sjå i tid tilbake
du ser deg rundt ikkje bra nok ikkje god nok dei andre ser betre ut enn deg dei er flinkare dei likar deg nok ikkje du skulle ønske du var som dei andre følelsen bryter deg ned hakk for hakk tankane dine kvifor er dei slik fortel deg at du ikkje er verdifull kværnar om og om igjen nedbrytande
oppbyggande du ser deg rundt bra nok god nok du ser betre ut enn mange andre flinkare godt likt slik vil du ikkje være positive tankar surrar rundt tankane dine takknemlig gir deg glede du er verdifull
likegyldig med skylappane på du duger ikkje sint føler deg sliten kan ikkje noko ingen likar deg bryr deg ikkje klarar ikkje tenkje positivt deprimert trist inga glede føler deg motlaus
midt på treet interessert augene flakkar du gjer så godt du kan såra orkar ikkje ingen ser deg einsam du vil så gjerne tunge tankar smilet sit langt inne tårer renner eit hjertesukk rop om hjelp
du ser deg rundt møter deg sjølv i døra speilbildet ditt glansen i augene sit langt inne du vil du er bra nok du er god nok ingen treng å like deg DU må like deg sjølv fyrst ny start du er hørt du er sett du er likt for den du er
det rare med følelsar du veit ikkje alltid kva retning dei går brått veller tårene opp i augene sinnet tek overhand eller latteren ruvar utover landskapet alt og ingenting å føle ingenting er også noko og føle alt er noko heilt anna den tome tanken som gjer deg nummen eller blodet som brusar og følelsar som eksploderar alt eller ingenting eller noko midt i mellom det er det rare med følelsar dei er der uansett
Man velger ikke sin familie Man blir født inn i livet og vokser opp Familien har blitt til Noen er heldigere enn andre Tror man Noen har trukket vinnerloddet Andre har tapt fra starten av Noen ligger der midt på og finner ikke frem Andre igjen kruser på bølgene Man velger ikke sine foreldre eller søsken Man får dem i fanget og lærer seg å leve med de Vinnerloddet er trukket
Forsiktig Ikke si for mye Ikke røp hva du vet Det kan komme tilbake til deg som en orkan Hysj Det er ikke andre som trenger vite alt Alle detaljer Det du sier kan bli brukt imot deg Fordi du sa…
Det går et støng gjennom kroppen Det gjør vondt, plutselig Pusten snører seg sammen i halsen og tårene veller opp i øynene Det er vondt å se og tenke på, endringene som har sakte men sikkert tatt over Personligheten har sunket innover, og en annen personlighet har sunket frem og ut Annerledes, men allikevel tilstede
Spørsmålene henger som bobler, og sprekker en etter en De blir ikke spurt, kanskje det er vanskelig Samtaler og hjelpende hender Å gjøre alt som maktes, det er en mening med det Selv om sorgen henger i luften Usikkerheten er som et perlekjede
En og en perle mister sin glans, til det ikke er mange igjen De siste perlene skinner vagt, og passes på med ustø hånd Knyttet sammen for ikke å forsvinne De skinner som små stjernedråper Øynene sier så mye Gleden som flammer opp Håpet som smyger seg på Utmattelsen som ligger og trykker Oppgittheten blandet med en teskje entusiasme
Som høstløv utsmykket med disse vakre perler De faller, ett og ett blad, til jorden, hvirvlende i den milde brisen Noen perler skinner svakt, ennå Ennå er det liv Ennå er det håp Ennå… Ta vare på tiden, øyeblikkene, samtalene Det snører seg, og tårene veller opp Det går et støng gjennom kroppen Håp….
Bryr du deg? Du veit det har skjedd noko. Du høyrer folk snakke.
Kanskje kjenner du ikkje vedkomande så godt, men du veit kven det er. Du høyrer at noko har skjedd, men latar som ingenting.
Kva har vel det med deg å gjære? Det snakkast, og folk veit. Du veit, men nærmar deg ikkje.
Men det er lov, å nærme seg. Det er ikkje så mykje som skal til. Eit smil, eit klapp på skuldra, ein klem. Eit blikk som viser at du ser.
Det varmar å høyre at nokon tenkjer på deg. Ikkje tru at du pressar deg på, at du går over streken. Blir du avvist har du vist at du allikevel bryr deg. Gode ord varmar.
Å oversjå, late som om alt er ok, er ikkje greit. Vær eit medmenneske. Bry deg.
Nokon trenger ditt smil for å klare dagen. Nokon treng at du ser. Ikkje vær redd for å gi av deg sjølv, om det er kjente eller ukjente.
Vær eit medmenneske. Ikkje lat som om du ikkje veit. Det sårar, når du ikkje bryr deg. Gi litt av deg sjølv, det betyr meir enn du anar.
Det å ikkje blande seg inn La alle leve som dei vil Ikkje nevne , og om du nevner, være positiv Ikkje snakke ned Ikkje være nysgjerrig Ikkje være betrevitande Ikkje synse Sjå ein annan veg Trekke på skuldrane og gå vidare Nikke og være einig Nikke og være ueinig, men ikkje seie noko høgt Berre tenkje inn i deg; herregud at det går an
Korleis tenkje positivt, når du ikkje ser noko positivt i noko Og, kvifor ser du ikkje noko positivt i noko, når du berre har glede rundt deg Glede Eller alt ligger til rette, og du berre kan flyte i medvind Er det det som er lykka, å flyte i medvind Då burde du være veldig lykkelig Ta på eit smil og vise di takknemligheit For du har då ingenting å klage over Du har alt I alle fall nesten alt, kanskje Slik det ser ut frå utstida
Men, innsida er ikkje så tydelig Kven veit kva som skjer på innsida, bak smilet og dei glitrande augene Når tungsinnet siger på, er det vanskelig å tenkje positivt Det blir ein kamp mellom det gode og det vonde Då er det å telle på knappane, sortere ut dei mørkaste og kaste dei langt ut i ingenmannsland Når dei knappane er sortert og kasta, er det å snu alle dei andre, som ikkje er så mørke Ein etter ein knapp, og sjå dei for det dei er, fargane og glitteret Kva dei betyr Og finne tilbake til det positive i kvar enkelt For det ligg der, det positive Den ligg der, gleda Det er ikkje enkelt å berre flyte med heile tida Noko skal det være
Vi har alle vårt, ikkje sant Lyse og mørke, fargesprakande og glitrande, knappa Store og mindre, og nesten usynlege, heilt gjennomsiktige og klare som dagen Det positive leikar rundt og går i bølger Om du mistar ein knapp, er det ikkje alltid enkelt å erstatte den, å finne den same Men ein knapp ganske lik, går Kanskje like bra som den andre, meir synleg plutselig Den er festa godt, og du bærer den med meir forsiktigheit, for du vil ikkje miste den
Hun går stien gjennom skogen, som alltid En lyd bryter stillheten, og hun kvepper til Er det andre der Hun ser ingen, det er helt stille igjen Et ubehag sniker seg opp langs ryggen Hun føler seg plutselig utrygg Hva eller hvem kan det være Er det noen som vil henne vondt Noen som vil skade henne Hun øker farten, plutselig redd på kjente stier Nesten så hun angrer på turen denne dagen Hva om noe skjer Det er helt stille igjen, ikke en eneste lyd Det som var trygt og stilt har blitt til redsle Tankene løper løpsk og fantasien like så Der fremme er åpningen, og hun går med raske skritt Phu, hun klarte det, og ingen var bak henne Hun kan skimte en hjort i det fjerne, det var nok den som laget lyd Hun rister på hodet og går ut i lysningen Det kommer noen mot henne, og hun hilser Hvorfor gjør det henne utrygg å gå alene gjennom skogen Hun har hørt for mange eventyr, og sett for mange filmer Ja det må være det, tenker hun med seg selv, og smiler litt Men, man vet aldri hva som kan skje når man er ute alene, ikke sant Tankene kan løpe løpsk og fantasien like så, da har man det gående Hun er hjemme og alt er vel En ny krim har komt ut, og hun setter seg godt til rette
