Det er en første gang for alt, før man har gjort det, den første gangen Når man har gjort det for første gang, da har man virkelig gjort det Før det er det ikke gjort Og tør man ikke, av en eller annen grunn, da blir det stående der Det er alltid skumlest den første gangen Etter det, er det mest sannsynlig plankekjøring Blir man stående, vet man ikke Får man ikke muligheten, vet man ikke Tar man sats, vet man, om det fullføres Det er en første gang for alt, men absolutt muligens ikke den siste
noko ligg i bakhodet og summar ein tone sakte men sikkert smyg den seg pĂĄ og brĂĄtt hugsar du eit smil er pĂĄ veg over andletet og augene strĂĄlar opp songen
Det var så virkelig Du såg ryggane på dei som gikk der Du løper etter, vil snakke med den eine Vil gi ein klem kanskje, og sei at alt er ok Men du rekk aldri fram Du finn dei ikkje Så ser du andre, og er i ein heilt annen situasjon Draumen fører deg hit og dit Men dei du såg ryggen til, sit att Underbevistheita spelar deg eit puss Eller prøvar den å seie deg noko Du er usikker Men, det var så virkelig i draumen Med tida leges mange sår Og såra var vel ikkje så alvorlige Jau, den gongen var dei det, alvorlige Men med tida så lækjast alle sår? I draumen såg du berre ryggane
ord betydninga i eit ord er så mange eit ord og mange tolkningar du tek det som passar der og då enten tolkar du det din veg eller du tolkar det ein annan veg så blir det feil eller rett du tolkar det til din favør om du må sjølv om det ikkje var meint slik så vart det slik men den andre parten det var ikkje slik den andre parten tenkte det meininga var ikkje slik forståelsen for ordet var blanda kasta ut i romet i ei meining om at det var det rette valgte ord det passa liksom litt tankeløyse? ord
Å gi av deg sjølv Sjå deg sjølv Sjå andre Lytte Snakke Å være i stillheita Ærligheit Tilstedeværelse Det er hjarte som bankar Respekt og gjensidig tillit Åpenheit Hjarte fortel kven du er
Di godheit og din omtanke gjenspeglar seg i dei rundt deg Som treet veks og greinene strekkjer seg mot himmelen, har du strekt deg Og som røtene, har du sugd til deg kunnskap og funne styrke Og som blada som fell til bakken, faller også du, om og om igjen, men i deg sjølv innhentar du ny energi, akkurat som røtene til treet
Det er så godt, når du kjenner freden rundt Du kjenner den ærlige og gode hjertevarmen senker seg Åpne armer som tar deg inn, den varme klemmen som er hjertevarm og god Du kjenner det med hvert fiber i kroppen; du er velkommen
Pass på baklomma di! Lommeboka og mobilen – alt i ett – heng der fritt – i baklomma di Fritt fram! Kven er det som gjer det, puttar verdisakene sine i baklomma? Jau, eg veit dei som gjer det Det er liksom; værsågod – forsyn deg! Ikkje vær naiv Ikkje vær mistenksam Ikkje mistru kvar og ein Men det skal berre ei sjel til, så er verdisakene historie, for eigaren sin del Å ikkje være mistruisk – kan koste skjorta og litt til… Berre nevner det Folk er folk
Eg har alltid likt å gå på skule Leksene gjorde eg i full fart Norsk-stilen skreiv eg kvelden før Matte var eg ikkje flink i når eg kom på ungdomsskulen Engelsk var mitt beste fag, sjølv om kroppsøving også var av favorittar Friminutta var topp Leiken med ball, turne, klatre i trær, hoppe tau, paradis, eller hoppe strikk – og av og til pugge til dagens prøve Eller som jenter kanskje gjorde, gå på do fleire saman, i alle fall to og to Fnise – og dele hemmeligheiter Det var ikkje mykje sminke den gongen – ikkje på barneskulen Eg hugsar ein gong vi rulla opp håret til kvarandre, inne på doen, i stor-friminuttet Så troppa vi opp med papiljotter/hårruller i håret – til timen Kva skulle læraren gjere, utan om å få hakeslepp og smile litt av påfunnet Medelevane rista nok berre på hodet av påfunna vi hadde, ja altså gutane i klassa Neste friminutt tok vi dei ut, papiljottane Krøller eller ei, vi hadde det supert i lag Om vi ikkje krangla og var ueinige Det kunne skje det også Vi var barn av tiden
Sorgen tek plass, om det så er i det minste hjarte Du ser det kanskje ikkje, men den tek sin plass, og stenger døra Korleis kome til eit lite hjarte som bærer sorga si så tett til brystet, om du ikkje veit noko om den, eller ser den, eller trur at den kan være der Sorg er mykje forskjellig, og det å ta lett på ei sorg, er for enkelt Ei sorg kan site heile livet Men om du har redskapane, kan sorga sleppe taket og døra kan åpne seg på gløtt Kanskje går døra heilt opp
Å sjå, lytte, gi kjærlighet, snakke saman, og bærre være nær Sorgen tek plass, uansett alder Å vise at du bryr deg, gir tryggheit Eit lite hjarte treng all tryggheit på jord Korleis ellers vekse opp med god tru, håp og kjærlighet til sine medmenneske Å stole på nokon, få forklaring på det som skjer, og være medrekna Det er å bli tatt vare på, tatt på alvor Sorgen kan ikkje alltid få sine forklaringar – men å snakke om den – kan gi forståelse nok
