Vi som har gått i dei mørke koridorane og veit kor lett det er å gå seg vill vi seier ikkje så mykje. Vi veit kor hårfine grensene er. Vi roper ikkje så høgt om det å snakke med nokon vi veit at orda ikkje er der. Og vi veit at det er den handa som heldt tak i oss på kanten og den som delte natta vår og var der i rette stunda. Det var den som var berginga. Ikkje lyset som kom sidan. Ikkje gleda som gjenoppsto. Vi er stille no her vi står. Vi som kom gjennom og ut.
Sov du vesle spire ung, ennå er det vinter, ennå sover bjørk og lyng, roser hyasinter. Ennå er det langt til vår. langt til rogn i blomstring står. Sov du vesle spire, ennå er det vinter.
Â
Himlens sol ser ned på deg solskinnskyss den sender. Snart blir grønt langs sti og vei, småblomst varmen kjenner. Enn en liten solskinnsbønn; Vesle spire, bli snart grønn! Himlens sol ser ned på deg solskinnskyss den sender.
