ikkje være så hard mot deg sjølv du er bra nok du er god nok sjølv om du ikkje meiner deg perfekt så er du perfekt i mine auge for kva er det å være perfekt å aldri være bra nok aldri være god nok å strebe etter noko du ikkje veit men du vil ha for meg er du alt for meg er du perfekt så ikkje streb etter noko du ikkje veit kva blir til sjølv om det er akkurat det du vil du ser på alle andre slik vil du være men sjå deg rundt lykka er over alt
alt er perfekt i nokon andre sin auge der og då det perfekte det finnes nok ikkje eller det finnast kanske men kva er det det er det du som må finne ut av vi er som vi er nøkkelen er å akseptere ikkje alle er lykkelige ikkje alle er glade ikkje alle er einsame ikkje alle er to ikkje alle er smale ikkje alle er tjukke men mange er slik midt på og lykka finner du i deg
Høge skuldra, dei gnissar snart opp i øyre Du veit du skal slappe av, men så snart du trur du gjer det, kjenner du det gnissar ved øyreflippane Off, skuldrane er sky-høge Du trekker dei ned, hakk for hakk, til du kjenner nakken er der, fri for blokkering Litt skakke og skeive, men dei er nede, skuldrane Og ikkje nok med det, dei er stokk stive, både skuldre og nakke Sukk! Tøye og bøye, frå side til side Fram og tilbake og opp og ned Høge skuldre, berre styr med dei Tenk å hatt lave skuldre, det hadde vore noko det Sluppe å klø opp i øyrespissane Men, med høge skuldre er det godt stød for nakken, ikkje sant Lave skuldre, då blir det trekk i nakken, Det er noko med alt
I dag blir ein fin dag Du bestemmer deg for akkurat det, at det blir ein fin dag Den ser litt annerledes ut enn dagen i går I går var ein overskya dag I dag er det ikkje overskya Då må dagen bli fin vel? Når været ser brukandes ut For det er det som betyr noko, ikkje sant, at været er og blir bra? Alt anna er ikkje så nøye med?
I dag blir ein fin dag Kaffen er god og kroppen kjennes ok Å stå opp med rett fot, er ein kunst Står du opp med feil fot, er dagen øydelagt Eller kan dagen bli fin sjølv med feil fot fyrst? Det er så mange ting som avgjer om dagen blir fin Du har ikkje tenkt over det før, eller har du, utan å tenke over det Men akkurat no slo det deg Du har allereide stått opp med den feile foten, trur du Og allikevel ser dagen ut til å bli nok så fin
skal du våge å dele frå ditt indre og kven vil ta imot er det nokon som vil bry seg vil alle bry seg sjå ned på deg tenkje; du er ikkje noko eller blir mottakelsen berre positiv og kvifor bry deg spelar det noka rolle kan ikkje du gjere som du vil utan løyve frå andre hold tru at du kan tru at du får det til tru at du har noko å bidra med tru at… men… tvilen er lunefull redsla for å stikke nasa fram er stor redsla for kritikken enda større stå i det finn styrke du er noko tru det det startar med deg
Du er vaksen no Over middels vaksen kanskje Kvar grensa for vaksen går, er kanskje usynleg Du bestemmer sjølv Litt vaksen i mange år, så veldig vaksen her om dagen Det berre vart sånn, fordi du såg deg rundt, og oppdaga med eitt at du ikkje var den yngre garde lenger
du tror du er noe helt til du står der og skal vise deg frem din sårbarhet da er tvilen sådd og du trekker deg sakte tilbake spiren vokser og vikler tvilen inn i lange røtter du er ikke noe du kan ikke noe hvem tror du at du er helt til noen klipper spiren og røttene smuldrer poff du turte tusen takk med støtte i ryggen og egen vilje tror du at du er sånn passe verken mer eller mindre
Eit fotoalbum Minna strøymer mot deg Så ung Så vakker Så uvitande Naiv, kanskje Hadde trua Optimisma rådde Styrken var stor Smidigheita ei selvfølge Kjolane glitra Frisyrene velforma Kjøkkenet og stova var perfekt i orden Ja, heile huset var skinande til kvar ei tid Eit fotoalbum og alt det som var Alt det som var….og endringane vart store Du endra deg gjennom tiår etter tiår Berre albumet er det same
Savnet av det som var, noe av det, kommer tidvis Bilder flimrer over netthinnen En dag du var lei, en dag du var glad, bursdag, mamma, pappa, venner, brødre Savnet kommer og går Tiden All den tid som har gått Alt som har vært
Alt du har opplevd alene, sammen med noen eller flere Alt du har lært Alt du angrer på – men som du har lært av Av og til kunne du tenkt deg tilbake, bare for å være i bobla en stund, men ikke for lenge Venninner – og ikke venninner – hva som holdt oss sammen og som klippet bånd Vennskap og bekjentskap fra inn og utland
Det er så mye Du ser deg rundt – og generasjoner blafrer Du blir litt trist et øyeblikk, og tårer velter frem Savnet; pappa – du skulle vært her nå Men du er ikke her, du dro for mange år siden Mange har dratt for mange år siden, og for ikke så lenge siden
Tiden…. All den tid som er igjen Ingen vet – ingen kan telle fremtidens dager, bare fortidens Ingen har vel gått gjennom livet, uten å savne noen Du undres Mennesker er så forskjellige Minnene sier sitt Det du husker De gynger frem og tilbake – som i en hengekøye
nyforelsket kjærligheten bare eksploderer et lite nytt liv det vakreste som fins det bobler noe så vidunderlig til å spise opp selv om det ikke er så lurt nei men du forstår smelter totalt så lite så vart så skjørt så perfekt betatt rett og slett
