Å sjå ned på Være litt hånlig i blikket Nedlatande Skjelle ut Vise styrke ved å gjere ein annan person svak Offentlig Gjer det deg til eit betre menneske? Gjer det deg godt å sjå nokon krympe seg under dine skjellsord? Føler du deg sterk då? Frydar deg ved å sjå offentlig nederlag Redsla i andre sine blikk når du stig inn i romet Hevar du deg over alle andre og føler deg sterk? Har du alltid vore slik? Kvifor er du slik? Har du det vondt inn i deg eller er din arroganse heilt vanleg Det er slikt å lure på, når di haldning gjer at menneske nesten fryser til is der dei står Og når du forlater rommet, går lufta ut Phu….
det er rart det med den harddisken hjerna som til stadigheit tar inn ny lærdom berre litt tregere enn før det som var en selvfølge, må terpes på og helst noteres ned du er ikke ung lenger, erfarer du selv om akkurat det vet du jo helt sikkert tar det ikke like raskt som før, rett og slett nesten som du gruer deg for å stille opp, redd for å gjøre feil vi gjør jo alle feil men du er vaksen og vil gjøre det ordentlig, og det går mye mye saktere du vil, både du og harddisken og hjernen det tar bare litt lenger tid og tid har du bare den som står på andre siden, har like god tid det med å akseptere at ikke alle kan alt på en og samme tid respektere mennesket ung som vaksen alle har vel vert nye et sted harddisken og hjerna samarbeider så godt de kan kroppen kommer sigende etter så blir det som det blir, med din hjelp
Om du ikkje gjer som vi andre vil, trenger vi deg ikkje Om du ikkje likar det du ser, trekk deg unna Då er det berre å forvise, sende ut, finn deg ein annan stad å være Du treng ikkje være på ein stad der du ikkje vil være vel Er det så enkelt Er det virkelig så enkelt, at om nokon jobbar imot det som er regelen, er det berre å seie nei takk, reis din veg, vi treng deg ikkje Det kan være tusen grunnar til at nokon jobbar imot, eller ikkje klarar krav som er satt Det er mange grunnar til at nokon ikkje klarar akseptere tilværelsen Integrere eller berre avvise, utvise, bortvise Er det så enkelt Om du ikkje tilpassar deg, då får du dra din veg
Ein er alltid redd for å stikke seg fram eller blottlegge av sitt indre Vise fram sitt talent…det ein kan.. Jantelova seier at ein ikkje skal tru at ein er noko Men om ein ikkje har trua på det, då er det ingen som vågar stikke seg fram Og då får vi aldri sjå eller høyre alt det vakre som er rundt oss
Av og til får du disse flashback`s Du løper i gresset, sykler med din nye sykkel, bader med badering, hopper strikk, leker detektiv med venninne, aker en vinterdag, faller og slår deg Så mange flashbak`s Harddisken sorterer, spoler tilbake?
Det er mye som skjer i sinnet – og lagringsplassen er uendelig Er det at den slår sprekker, harddisken, at disse flashbak`s kommer sigende Harddisken trenger mer plass, og noe siver ut og annet siver inn Klokskap og domskap, tyngre og lettere avgjørelser oppdages, og noe må ut for at annet skal slippes til Eller har harddisken ubegrenset med plass
Sinnet svever rundt, trykker på knapper og gir og tar etter hva dagen og natten bringer Inntak og uttak Hvor langt kan sinnet vandre i harddisken – hvor langt bak Lenger enn langt? Helt tilbake til fødselen? Njaaa… så langt har du ikke vært, men langt nok bak til minner av detaljer En duft eller en farge, eller et lys setter deg ut av spill, for du er tilbake til noe i barndommens rike Du stopper opp og lytter Av og til vil du være der mye lenger enn du får, andre tider vil du bort med en gang
Klokskap og domskap, det er ikke alt som er bra Men harddisken har lagret, og sinnet vandrer rundt Tankene flyr, til bobla slår sprekker, og forsvinner ut i intet Kan det vandre hvor som helst, sinnet? Det kan det Du vet det, for du har vært over alt I drømme, dagdrømmer, fantasiens verden Alt ligger der, i hjernens genuine harddisk I sinnet vårt, og tankene dine flyr Akkurat nå, så flyr de
Â
Â
Mette Josteinsdatter Kvalsvik november 2025
Â
Â
#tankerblirtilord #etdiktomdagen #minedikt
Â
Â
Â
Akkurat som harddisker har blitt større og raskere med årene, har også hjernen vår utviklet seg til å kunne lagre enorme mengder data. Men hjernen er bare en del av sinnet vårt. Hvis hjernen er harddisken, kan vi se på sinnet som nettleseren som gir oss tilgang til et slags universelt internett. kopiert fra nettet
Eg lyftar deg opp om du lyftar meg opp Gjengjeldelse eller neglisjere Treng ein alltid å få noko tilbake, om ein gjer noko for nokon Slik er det berre, at om du mottek hjelp frå meg, må hjelpa giast tilbake på ein eller annan måte Forventningar Eller kan ein takke for hjelpa utan å gi tilbake Og skal då gjengjeldelse være større enn det som vart motteke Overgå den andre parten liksom Eller kan det gå med ein klem som takk eller verbalt; tusen takk for hjelpa Er det nok Skal ein alltid takke med ei gave Å setje seg i takknemligheitsgjeld Skal ein gå og føle på det Er det feil Er det ikkje rett å tenkje slik Er det ikkje slik vi tenkjer alle som ein Eller skal ein berre glatt seie tusen takk for hjelpa, så hjelper eg deg ein annan gong Er ikkje det rett og rimelig Men så kjem det aldri til “ein annan gong” då – og du står i gjeld? Best å verte ferdig med det då Verbalt eller med noko i hånda, eller begge deler Tusen takk for hjelpa, her er noko til deg, som takk
kva er viktig her i livet noko som var viktig før, er brått ikkje viktig lenger no kva som er viktig, tenkjer du; må vel då være god helse du ser på alle rundt deg, som er yngre enn deg, eldre enn deg sånn var du – slik blir du vil du gjere noko med det kva kan du gjere og kva er viktig prioritering når det gjeld deg sjølv eigentid og eigenbehandling egoisme eller ikkje
kva er viktig her i livet brått er det dagen som tel våkne, stå opp, sjå deg sjølv i spegelen og smile orkar du det for slitsamt rett og slett orkar ikkje sjå på deg sjølv i dag ein dårleg dag i startgropa
kva er viktig her i livet hodet opp og føtene ned sparke i gang så godt det let seg gjere det startar med deg sjølv kva er viktig du og spegelen eit smil det er dagen som tel
lydar av og til kan den minste lille lyd skjære i hodet så và r for lyd stillheita som blir brutt, og hodet som skjørt porselen lydar som stikk eit snufs, eit host, slurpe kaffe, pust hodet tåler det ikke nervane sit på utsida og tar inn alt skru ned volumet skru ned! så blir alt stille du høyrer berre deg sjølv ah stillheit takk for stillheita nervane trekker seg sakte men sikkert innover og legger seg til ein ny lyd det går betre no du er over kneika nesten
Etter mange år, sit minna klistra på innsida Gode og mindre gode minner Savnet av dei som har gått i førevegen, og ikkje er her lenger Minna om alt som har vore gjort, og som eigentleg av noko, kunne vore ugjort Mest av alt er saknet av dei nærmaste Dei som du kjente heile livet igjennom – i oppveksten Dei som betydde så mykje Du skulle gitt så mykje for å få ei stund saman igjen Berre le litt i lag, lytte til historiane frå gamlare tider Lære å kjenne berre enda litt meir, deira historie Etter mange år, og minna sig stadig på, og saknet har kanskje vorte litt mildare, men det sit der, på innsida, og bankar stadig på
Alt var så mykje betre før Du har nok høyrd den strofa nåkre gongar; “betre før i tida” Då ingenting av det som finnes i dag, var oppfunne Eller, det var vel i kjømda, men ikkje tilgjengelig Det var ei anna tid Ei fantastisk tid Men då som no, ikkje alle hadde det like bra Fattigdom fantes da også Dei som hadde mykje, mindre, eller ingen ting Klasseskilla var tydelige Dyre merkeklede lyste lang veg, og du såg med lengsel i blikket, etter den råaste dunjakka Men du klarte deg, både du og andre Fattigdom er så mykje, og har du råa til ei “vanlig” jakke – så er du ikkje fattig slik liksom Mat kvar dag, fjernsyn, videospelaren var komt i hus, og den siste tèn-åringen skulle snart ut av redet
Sorgane var nok foreldra som stod for Ikkje ungdomen Livet var der og då, og ingenting anna gjaldt Kva som skjedde heime, var ikkje tema Sigaretter og tobakk, alkohol og vennegjeng Eller bedehus og ungdomskveldar Samlingar i veners lag Piddene stod på rekke og rad Filmkveld med skrekkfilm Vekas plakat på veggen – kino eller dans – eller begge delar Jungeltelegrafen via fast-telefon – eller lappar sendt rundt i klasseromet, hemmelig Vaksen var du den gong, trudde du,,, Men det var ei anna tid Ei fantastisk tid
Åttitalet spant rundt og gjorde deg oppmerksam på moglegheiter langt der framme Og med håret rett opp og ut – hårspray som spikra det fast og svart kajal rundt augene, storma du mot framtida Det er mogleg skylappane var på – men du storma rett inn i nittitalet og utviklinga der Kven skulle tru at tida då – førte fram til alt ditte Ditte du sit att med Frå den gong då Om alt var så mykje betre før, kan vel diskuterast Men, du har vore der, og du har vore med på reisa og endringane Du veit
