Alt du ikkje skal
Du skal ikkje smile
Hysj… du må være stille
Det er ikkje lov å le
Sit rolig på stolen din

Kvifor er alle så alvorlige
Du forstår det ikkje
Det er vondt å sitje så stille, du klatrar opp og ned av stolen mens dei vaksne ser på deg med alvorlige auge
Du har mest lyst å springe rundt, men alle ser alvorlige ut – svartkledde
Nokon tørkar tårer
Du veit at det er noko som har skjedd, men forstår det ikkje heilt
Det er så mykje anna spanande rundt
Du ser på den store nasa, den fine hatten, så mange mennesker, alvorlige
At det var døden som var der, forstod du ikkje
Ikkje eigentleg
Det var så mykje anna oppe i hodet, og sorg var liksom ikkje ein av dei som tok plass
Den store sløyfa i håret tok plass
Den var både fin og litt irriterande
Så var alt over og du kunne springe avstad
Du merka ikkje noko av det, den gongen
Saknet kom seinare

Mette Josteinsdatter Kvalsvik
april 2026

#tankerblirtilord #etdiktomdagen #minedikt