Du kan høyre latteren og hyla frå longt bak i tid. Den dagen vi var og plukka blåbær. Og brått var der ein huggorm som øydela idyllen.
Vi tok beina fatt nedover og nedover. Blåbæra fauk til alle kantar. Og vel nede igjen, andpusta og skrekkslagne, der vi hadde sprunge rett gjennom skogen, og ikkje grusvegen.
Foreldre og besteforeldre rista på haude og uffa og akka. Den huggormen kan rulle, og kanskje den nett rulla rett forbi. For det er slik at det luraste er nok å gå mote bakken, då huggormen ikkje er like rask den vegen.
Ja, dette var lærdom å ta til seg for oss små. Aldri om blåbærplukking vart artig igjen, iallefall ikkje for min del. Om det no var huggorm handa til bror min traff på den dagen?
Det er godt å kjenne på tryggheit og fred. Det værste jaget har stilna. Du har fred med deg sjølv. Slik er det å være midt i livet, tenkjer du.
Du er glad og fornøgd. Har di gode helse, og, eller om du hanglar litt, ja så har du det trygt allikevel. Dine rettigheter har du, ja systemet det går rundt.
Du er midt i livet og resten ligg der framme. Du har det så trygt og godt som nokon kan ha det. Du er midt i livet og alt ligger framom deg.
Gå med stødige skritt, framover i livet. Minutt, timar, dagar, veker og år. Om du vaklar litt, så hald din kurs.
Framover og inn i framtida. Minutt for minutt. Du er midt i livet og har resten framom deg.
DRAUM Når du våkner og kjenner tårene renn nedover kinnet. Du såg din aller kjæraste, skadd og mishandla. Og du visste du stod for tur.
Du våkner i rein fortvilelse, og hjelpelausheita tek deg. Ser blodet som renn nedetter andletet til din venn. Du vil kjempe i mot, men blir overmanna og du stilnar av.
Tårene dine siler nedover kinna. Du ristar på hodet og føler deg elendig. Tørkar tårer av kinnet og tenkjer; det var så verkeleg. Men heldigvis berre ein draum.
